Jan Ottevanger reisverslagen:

Jan en Wybo houden ons via e-mail op de hoogte van hun reis. Onderstaand de E-mailjes die we van hun ontvangen:

E-mail adres van Jan = jan.ottevanger@e-office.com

kijk ook op de site van Jan Ottevanger voor het verslag met foto's !

29 juni 2004, thuiskomst

Na een relatief korte nacht ivm het schoon maken van de fietsen en de bagagekarren, waar we pas laat op de avond mee klaar waren, was het opruimen geblazen. De bagagekarren inladen en de Hytte schoonmaken en zo reden wij om een uur 10 weg bij de Camping richting het vliegveld van Alta. Toch nog een 12-tal kilometers en om 11 uur waren we daar. Nu moest er veel omgebouwd worden, de bagagekarren als bagageklaar maken door het wiel, het spatbord en de zwenkas eraf te halen en deze dusdanig in te passen in de tas. Handbagage in orde maken en dan inchecken. Voor de fiets een apart label en dan afgeven bij "special luggage". Voor de fietsen kostte het 200 Nkr.per stuk tot Oslo, maar dat wisten we. Om 12.30 uur op weg naar de vertrekhal via de douane en wat denk je, ik was het haasje met de handbagage, alles eruit, doordat ik de kampeersetjes aan messen en vorken hier in had zitten. Ik mocht alles houden en zo vetrokken wij even over 13.00 uur richting Oslo, waar wij om 15.00 uur landden. Hier de bagage en de fietsen opgepikt en op weg naar de incheckbalie van BasiQ Air met de fietsen erbij, een poging wagen of ze toch meekonden. Wel dit was geen probleem, wel de overwicht van totaal 19 kilo en dat kostte tesamen met de fietsen heel wat Eurootjes. Ook hier weer hetzelfde probleem met de handbagage bij de douane en ook nu mocht ik alles houden. Om 17.15 uur gingen we de lucht in met een toestel van Transavia richting Rotterdam. Een mooi gezicht op de Oslofjord en de bossen was het laatste wat we van Noorwegen zagen en met gemengde gevoelens, je weet dat het erop zit, maar wat een mooi land. Om even 19.00 uur landden we op Zestienhoven, waar veel mensen stonden te zwaaien op de balustrade van de hal, moeilijk van afstand te herkennen, maar Wybo zag zijn Elsemiek heel snel en dan is het mooi als je de verliefdheid er vanaf ziet stralen. Eenmaal de bagage en de fietsen in ons bezit wachtte ons een fantastisch onthaal door Elsemiek, Agaath, Karin met Peter en de kinderen, Robin, Lida en Nel, Aad en Marianne. Fantastisch dat een aantal ploeggenoten van de Keijzerploeg ons hier verwelkomden en niet te vergeten Angelique Breve van KWF Kankerbestrijding, geweldig allemaal. Nadat we afscheid van elkaar hadden genomen, gingen Wybo en Elsemiek naar hen thuis en wij naar het onze en wel op een speciale manier. Robin had voor de thuisreis een witte limousine geregeld en hierin ging het met Bianca. Sharon, Karin, Robin en Agaath naar Zevenhuizen. Wat een verrassing dus voor mij en thuis was het huis versiert met vlaggetjes en werd het heel gezellig met familie, vrienden en later op de avond ook nog Gé Wijnands, Jan vd Knaap en Theo ten Have vanuit de schaatssport. Een mooi besluit van de fietstocht. Dit is een goed moment om allen die Wybo en mij, op wat voor manier dan ook geholpen hebben om het projekt te doen slagen TE BEDANKEN. Ergens in augustus of september zal de opbrengst van dit project op feestelijke wijze worden overhandigd aan KWF Kankerbestrijding, met daaraan gekoppeld een daarvoor bestemd project. U ontvangt hiervoor een uitnodiging om hierbij aanwezig te zijn. HET WAS EEN FANTASTISCHE TOCHT.

Rustdagen, 27 en 28 juni 2004 ?!

Wel de rustdag van zondag 27 juni klopt aardig. Lekker uitslapen na een teleurstellende voetbalwedstrijd van Oranje tegen Zweden, ondanks dat ze in de halve finale zitten. Een verslag gemaakt van de 35e en laatste etappe. De digitale camera zat vol en (128MB kaartje). At ik was vergeten, dat ik nog de originele 32 MB had, dus gewisseld en verder foto's maken was dus geen probleem. Was wel moe en bleef in de Hytte en Wybo zou met een bustocht naar de Gargia Felstue gaan, de stuwdam die omstreden was omdat deze de canyon van de Samibevolking onder water had gezet. Is een lange strijd geweest en wortelt onderhuids nog door. Om half 3 ben ik toch nog een stuk wezen fietsen , ondanks dat het wat miezerregende. Om half 6 was ik terug en Wybo was er ook al, oorzaak dat er geen bustocht was. Gisteravond zitten lezen in het boek Bloed, Zweet en Tranen van Peter Schilthuizen met anecdotes over en rond de Tour de France. Wybo had een boek gekocht van Ruth Rendell, The Rottweiler, in het Engels geschreven. Afgesproken om vandaag dan op de fiets naar de stuwdam te gaan, een tocht van ca. 40 km totaal, dus relaxed voor een laatste dag. Na een goede nachtrust zijn we tegen 11 uur weggegaan bij een bewolkte hemel en een graad of 10. Een stukje over de 93 richting Kautokeino en al snel de afslag richting Peskabrotta, Detsikabrotta, Gargia Felstue wat 16 km fietsen betekende. Prachtige natuur en heel stil door het dal van de Altaelva. Bij Gargia eindigde de asfaltweg en ging over in een onverharde weg met pittig klimwerk. Geen stuwdam!! Wel het pad wat doorliep naar boven en zo kwamen wij ongewild op de Beaskkadas hoogvlakte, een landschap zonder bomen, geen dieren, alleen een pad en om je heen serene rust, geen mens te zien en zo reden wij in the middle of nowhere. Soms keien, soms plassen en meestal losse steenslag met vaste leem o.d.daar reden wij dan. Best bijzonder, maar als je op de kaart keek, dan was dit pad zo'n 35 tot 40 km lang en geen proviand bij ons, niet echt verstandig achteraf. In het 2e deel passeerden en reden wij door oude Saminederzettingen met daar in de buurt om de 60-70 meter stapels stenen met kruizen erin. Graven of herinneringen aan een strijd of de grens van het landschap? We weten het niet. Na goed 3 uur kwamen we aan bij de Suolovuoomi Felstue en hadden het geluk, dat we hier koffie met een maagvuller konden kopen, want we hadden na dit ritje!!!!best trek. Na wat rekenwerk kwam het er op neer, dat we nog 50 km moesten rijden over de 93 voor we weer op de Alta River Camping waren. Een koude tegenwind en vals plat met soms wat bulten reden we door het dal van de Avzejohka, overgaand in de Eibyelva richting Alta. Er werd echt geknald en de teller stond meestal tussen de 30 en 35. Ter hoogte van de Langvassbrotta kregen we een lange afdaling met 8 procent, die wat wegheeft met de afdaling van Hjerkinn richting Oppdal bij de Dovre Fjel, heel mooi. Om 5 uur waren we weer terug na 100 km ipv de geplande 40, maar het was meer dan de moeite waard. Als afsluiter hebben we in Alta een lekkere hap gegeten en heeft Wybo nog wat souvenirs gekocht. Terug op de Camping zijn we tot een uur of 12 bezig geweest om de fiets en andere zaken in orde te maken voor de terugreis van morgen. Het probleem met de fietsen in Oslo is door Frank Bartelds van het Noors Verkeersbureau keurig opgelost, bedankt. Zij kunnen blijven staan tot zaterdag bij de Noorse Spoorwegen op het vliegveld, waar zij worden opgehaald door Dirk Jonker die ze zaterdag meeneemt naar Nederland. Hoe bedoel je rustdagen!!!

De terugreis 3, 35e etappe, 26 juni 2004

Vandaag de laatste etappe van Oldenfjord naar Alta, vanwaar wij dinsdag terugvliegen naar huis. Om 6.50 uur werden we wakker met een stralend zonnetje, een blauwe lucht en een windje, wellicht tegen. Na een goed ontbijt, een mee te nemen lunchpakket en voldoende drinken stapten we rond 9 uur op de fiets voor 120 km naar Alta. Heerlijk fietsweer en stijgend naar de Stuora Hahttir reden we over de E6 richting Skaidi. Een mooie hoogvlakte met panoramauitzichten, o zo mooi, wat je op de fiets heel goed tot je kan nemen met daarbij de geluiden van de vogels en het stromende water. Na een mooie afdaling naar Skaidi, zaten we daar om even half 11 aan de koffie met in de wetenschap, dat er tot Alta niets meer was. Nu op weg om over de 60 km van het Sennalandet te komen met hier over alleen de E6 en verder niets. Na een goed uur langs de Repparfjordelva gefietst te hebben met een stijging varierend van 3 tot 7 a 8 procent kwamen we langs een parkeerplaats waar Nederlanders met een auto een bakkie zaten te doen. Wybo rijdt gekscherend langs ze en zegt "nou een lekker bakkie koffie" en ja hoor, de koffie stond klaar voor ons. Mensen uit Bunschoten en even de ervaringen uitgewisseld en lekker kletsen dus. Allengs werd de lucht bewolkter en na een dankgroet verder op weg tegen een straffe wind, kracht 5 a 6 en met de lange stijgingen, dat voel je in de benen en in de rug. En ja hoor zo kregen we te maken met een regenbui op deze kale vlakte die wel snel over was dus de kleding droogde snel en de zon kwam er door, bracht ook weer nieuwe buien mee, maar die gingen langs ons heen. Halverwege zit er een heel lange bocht naar beneden in en met de wind tegen moest je gewoon bijtrappen, dus heftig. Uiteindelijk tegen hetv eind zit je in een mooie afdaling langs de Stokkedalen, waar ik bijna frontaal werd aangereden door een inhalende auto met jongelui in een bocht met als enige ontsnapping de berm in, mijn hart kwam mijn keel uit. Dan kom je bij het Leirbotnvatnet, een mooi meer waar de rest van het lunchpakket naar binnen werd gewerkt. Een groep Duitse motards stopte hier en er ontstond een geamuseerd gesprek, wat resulteerde in het maken van foto's en het noteren van de Website. Het verhaal maakte indruk bij hen en ook hoe wij gefietst hadden en dat gaf hen ook aanleiding de route aan te passen. Verder op weg naar Alta voor de laatste 30 km naar Alta River Camping, waar Torum voor ons een Hytte had geregeld voor de laatste 3 dagen. Eenmaal in Alta hebben we eerst boodschappen gedaan en daarna een pastamaaltijd naar binnen gewerkt met een glas OL (bier) erbij, dat hadden we wel verdiend. Om half 8 op weg naar de Camping, waar we een mooie Hytte hebbeb aan de ALta River. Na een verkwikkende douche naar de voetbal gekeken, slechte wedstrijd en door Nederland met penaltys gewonnen, hoe is het mogelijk. Hier ontmoetten we ook weer Syl en Jan uit Schotland die we ook in Honningsvag hadden gesproken en zo was het reuze gezellig met een gebietst biertje bij een Duits Rollend Hotelgezelschap.

De terugreis 2, rustdag Oldenfjord, 25 juni 2004

Gisteravond de ontknoping van Engeland tegen Portugal gezien oftewel het drama Beckham. Morgenstond heeft goud in de mond en dat was vanmorgen zeker. Prachtig weer met een temperatuur van rond de 20 graden en dat 125 km onder de Noordkaap. Heerlijk relaxed ontbeten en daarna heb ik zitten lezen in het boek van Peter Schilthuizen, verhalen over de Tour de France en andere, genaamd Bloed, Zweet en Tranen. Wybo zat te lezen in het boekje van Ron Couwenhoven over 18 januari 1963 DE DAG VAN DE ELFSTEDENTOCHT. Afgesproken om om 11 uur naar Trollholmen te gaan, een plek aan de Leavdnjavuotna. Nou wat denk je, sta ik klaar in het wielertenue en Wybo moet zich nog omkleden. Tijd is tijd zeg ik, watt zegt hij? Slavendrijver, dikke pret dus. Goed op weg dus in de korte mouwen en korte pijpen outfit. Na een kilometer of 7 komen we 2 wielrenners tegen uit omgeving Amsterdam, even een babbel met elkaar. Zij fietsen met de racefiets dagelijks ca 150 km en hun vrouwen komen er achter aan met de camper, zo zijn er allerlei manieren om naar de Noordkaap te fietsen. Terwijl we staan te babbelen zie ik een dolfijn zwemmen die elke keer met zijn rug boven water komt. Wat je hier ook ziet, waar wij er veel van hebben, zijn aalscholvers. Na een 40-tal kilometer langs de kust over de E6 richting Lakselv gereden te hebben kom je bij de afslag richting Trollholmen en daal je af naar een omgeving van krijtachtige rotsen en na een klauterpartij kom je bij een heel mooi punt van trolachtige rotsen aan de waterrand. Zij zijn gevormd door een natuurlijk verloop en licht van kleur. Op de terugweg met de wind in de rug hebben we er goed de sokken in gezet en lag het tempo constant boven de 30. Plots staan er 2 rendieren vlak langs de weg te grazen, prachtig en ik stop even verder om een foto van dichtbij te maken. Wat denk je, stopt er verd......een Duitser met zijn camper en natuurlijk vluchten de dieren, wat een klojo. Goed verder en op een gegeven moment gaat de mobiel, schoonzus Marianne aan de lijn!!! Heel leuk en vertel haar van de omgeving waar ik sta en over de fietsweken. Hierna bij Statoil de etenswaren gekocht en de keukenprinses slaagde er wederom in een geweldige maaltijd te bereiden. O ja, we hebben een blik Heineken gekocht, wat goed smaakte, we kopen zelden bier, want de prijs is 5 tot 6 Euro. In de shop hebben we wat dingen gekocht voor het thuisfront, klein want de ruimte om iets mee te nemen is beperkt. Vanavond belde mijn moeder en die vind het geweldig wat ze leest, maar blijft bezorgd. Morgen gaan we naar Alta, de laatste etappe.

De terugreis 1, 34e etappe, 24 juni 2004

De terugtocht gaat beginnen. Het was vannacht erg onrustig bij Camping Skipfjorden. Omdat het een houten gebouw is en van de grond staat, had de wind vrij spel en dat hoorde je goed. Wybo was gisteravond nog in het hotel geweest en zei, er zijn daar zoveel mensen, we doen morgenochtend mee aan het ontbijtbuffet. Zo gezegd, zo gedaan en ook nog een lunchpakket meegenomen. Om kwart over 9 zaten wij op de fiets richting Honningsvag en zoals ik kon bekijken, waaide wind redelijk uit de goede hoek. We reden beiden ons eigen tempo en zo peddelden wij relaxed weg van de Noordkaap, waaraan we bijzondere herinneringen zullen overhouden. Al snel kwam de Honningsvagtunnel, goed verlicht, en zo ging het verder richting de Nordkapptunnel. De fiets liep perfect met het nieuwe achterwiel erin. Wat trapt het gemakkelijk als je uitgerust bent en ook nog de wind een beetje mee hebt. Voor de tunnel nog even een pitsstop gemaakt en toen naar beneden. Vanaf Honningsvag daal je met 10 procent, vandaar dat het op de heenweg zo pittig was. Heel apart was bij het klimmen dat je je eigen koude adem voor je uit zag waaien, wellicht door de be-of ontluchting van de tunnel. Uit de tunnel 80 km naar Oldenfjord met zo nu en dan de verbaasde blik van de grazende rendieren en een steeds beter wordende temperatuur. Rond 13.00 uur kwam de zon er door, heel aangenaam. Toen ook gebruik gemaakt van de eerste rustplaats om het lunchpakket op te eten en van de zon te genieten. Na verloop van tijd kwam Wybo en toen zijn we samen al keuvelend en trappend voor het windje in de zon met een geweldige natuur om je heen naar Oldenfjord gereden, waar we 2 nachten blijven. Probleemloos de 110 km afgelegd en we hebben hier hutje nr. 1. Wat nog steeds wennen is, dat het licht blijft en je dus geen flauw benul hebt hoe laat het is als je er 's-nachts uit moet. Ook bijzonder is, dat de tulpen in de bloei staan en dat er violen worden verkocht.

The day's after:

Rustdagen en hoe!!!! Toen wij zondag op maandag om 4 uur op bed lagen, val je als een blok in slaap, maar door je bioritme van de afgelopen 5 weken ben je toch weer redelijk op tijd wakker (9.30). Maandag heb ik mij hoofdzakelijk eerst bezig gehouden met een stuk P.V. Je kleren stinken, dus alles wat je de laatste weken aanhad, ging de wasmachine in, zo ook van Wybo, en mede dankzij het mooie weer (een graad of 18) droogde alles snel. Verder is deze dag besteed aan het maken van het reisverslag en in het zonnetje zitten en Wybo was in het laatste gedeelte van zijn boek bezig. Ruiter in de storm van Antonio Munoz Molina, 638 pagina's. In het winkeltje bij de Camping hebben we eten kunnen kopen en zo reilt en zeilt het goed, de een schrijft en maakt de plaatjes, de ander verzorgt het huishouden. PS, ik help ook wel hoor, want hij krijgt ook wel eens koffie op bed!! Geen rare gedachten maken hoor Agaath en Else Mieke. Wel na het warme eten waren de luiken moe en om 22.30 het mandje in. We hadden voor ons 2 de slaapzaal voor de dames met 6 bedden er in, echter zonder dames, jammer, want we zijn al ruim 5 weken zonder. Dinsdag werden we pas om 10.00 uur wakker, het bleek dus wel nodig die rustdagen. Lekker keutelen met een heerlijk zonnetje op de 71e breedtegraad, ongelooflijk in een T-shirtje. Ook ongelooflijk de klerezooi op de kamer, alle bagage lag her en der, maar moet kunnen. Vandaag de fietsen schoon gemaakt en geinspecteerd. De schrik sloeg om mijn hart toen ik mijn achterwiel schoon had. Zeker bij 10 spaken zaten scheurtjes in het aluminium van de velg en al snel de conclusie, zo kunnen we niet terug, stel je voor dat je in de tunnel onder zee een gebroken velg hebt!!! Oplossing zou kunnen zijn een fietsenzaak in Honningsvag en een nieuw achterwiel kopen, dus zo gezegd zo gedaan, helaas gesloten, morgenochtend open. Met Gijs van Tuyl gebeld, als het niet lukt stuurt hij er een met UPS binnen 48 uur op. Wybo, de rust zelve, joh komt best goed en laten we een bakkie doen. Terug op de Camping staat op de Black Berrie een bericht van Frank Bartelds dat de fietsen mee kunnen van Alta naar Oslo, maar van Oslo naar Rotterdam lukt niet, dus wat te doen? Hier zitten nog meer Hollanders en dan praat je er uiteraard over en een van hen, Dirk Jonker, gaf aan dat hij ze vanaf Oslo best mee wil nemen naar Nederland. Frank gebeld en die gaat de oplossing zoeken voor ze op te slaan in Oslo, zodat Dirk ze kan ophalen op 3 juli. Het was een prachtige avond met een blauwe lucht, de zon en een heerlijke temperatuur en Wybo heeft tot kwart over 12 buiten zitten lezen. Vandaag is het weer veranderd, een sterke Noordenwind, dus kouder en dat blijft waarschijnlijk tot het weekend zo met veel bewolking. Terug naar Honningsvag voor de fiets en.......geluk, hij heeft nog 1 achterwiel met 36 spaken voor 8 en 9 pionnen van het merk Shimano, wat een geluk. We mochten zelf de reparatie doen en zo konden we weer, na een lekkere pizza gegeten te hebben, opgelucht terug naar Skipfjorden. Morgenochtend op naar Oldenfjord.

34e etappe, 21 juni 2004: DE NOORDKAAP !!

Het moment van de waarheid is aangebroken, hier is het allemaal om begonnen. De fietstocht voor KWF Kankerbestrijding met daarom heen gebouwd de sponsorfinding, de comminucatie, het materiaal, het reisschema, wanneer en niet te vergeten 7 weken weg van je dierbaren. Mensen die mij goed kennen, weten dat ik dit met hart en ziel heb voorbereid en dat ik Agaath veel tijd voor ons samen heb ontzegd, veel zat ik achter de PC voor dit project. Uiteraard is dit voor Wybo ook een missie, zeker als je uit een dal komt en er nu weer bovenop komt en dan deze uitdaging met mij gaat beleven. Het is fantastisch om samen met hem deze tocht te hebben gemaakt tot hier. Goed van de eigenaar van de Camping hoorden we dat de heenreis van 24 km in het begin pittig was en dan redelijk zou zijn en terug wat gemakkelijker. Op weg om 21.15 uur met de bagagekar erachter, zo goed als leeg met alleen het shirt van het KWF erin en de fietskleding van de Rabobank voor de fotos op de Noordkaap. Wybo had de champagne bij zich die hij van de zoon van Else Mieke had gekregen en dus al die tijd in de bagage had gezeten, voor een dronk op ons succes. In 36 dagen minus 3 rustdagen, dus 33 dagen, was het doel bereikt, voor ons beiden een geweldige prestatie (vinden wij zelf hoor!!!). Ik geef eerlijk toe dat de zenuwen door het lijf gierden en bij Wybo zat het er ook goed in (hij geeft het misschien niet gelijk toe) en dat mag ook. Op weg en gelijk met 9 procent omhoog (zij hebben hier wat met 9 procent) richting het einddoel, 24 km verderop. Omdat het de overgang van 20 op 21 juni is, gaan er veel bussen, campers en auto's omhoog om dit memorabele moment mee te maken. Of ik geen 120 km al had gereden, zo makkelijk reed ik omhoog en zeker met een kar met bijna niets erin. Om half 12 kwam ik bij de ticketverkoop voor de toegang (190 Nkr - 24 euro), maar de doelstelling van onze tocht met het embleem van het KWF leverde een gratis toegang op en zelfs een uitnodiging voor binnen bij hen een kop koffie te drinken en een leuk gesprek met de jongen en het meisje die de verkoop deden. Toen door naar het dak van Europa wat over de weg bereikbaar is op 71 gr. 10'21"N "DE NOORDKAAP." Ongelooflijke drukte en veel geklap uit respect dat je hier op de fiets bent gekomen om vereeuwigd te worden bij de Globe. Ook was het hardstikke koud, maar het gevoel, de middernachtzon, de aandacht van vele mensen die wat wilden weten, de champagne op ons succes, alles staat hoop ik goed op de foto's gemaakt door mijn toestel en van anderen die de plaatjes op zullen sturen. Ook veel emotie bij Hollanders toen ik het shirt van KWF Kankerbestrijding aantrok en mij dat een traantje kostte en ook bij anderen die er dicht bij staan met hun naasten. Een overweldigend gezicht het zonlicht over de Oceaan met prachtige kleurschakeringen en ik hoop dat dit op de foto's goed is te zien. Wybo belde zijn dierbaren dat we er waren en uiteraard heb ik dat ook gedaan. Hierna onder het genot van koffie van het uitzicht zitten genieten en om 01.30 uur op 21 juni dus, weer terug, niet voordat ik in het gastenboek mijn naam met de 3983 afgelegde kilometers had geschreven. Bijna 200 meer als uitgerekend. Voor zwager Cees en mijzelf heb ik een stukje rots meegenomen en toen terug in een onwezenlijk landschap met lange schaduwen, zwart gekleurd water, krakende sneeuw en verder serene rust met alleen het gezoef van de fietsbanden. Om 4.00 uur lagen wij moe, uitgeteld, maar voldaan in bed. MISSIE VOLBRACHT. Maandag en dinsdag blijven we om te herstellen en daarna volgt nog bericht van hoe de terugreis naar Alta verloopt en uiteindelijk naar Nederland.

33e etappe, 20 juni 2004

Vandaag de laatste etappe voor HET GROTE MOMENT. Van Oldenfjord over de E69 naar Honningsvag langs eerst de Smorfjorden, overgaand in de Porsangerfjorden met 3 tunnels, waarover straks meer. Mooi weer met een blauwe hemel en een redelijke temperatuur. Voor mij een reden om in korte broek te fietsen. Om 9.30 uur vetrokken wij na een goede nachtrust in onze Hytte. Wel had ik al behoorlijk last met de stoelgang, moest heel vaak, oorzaak wellicht voedsel bij de Sami!! Machtig mooie vergezichten over het water van de Fjord met de glinstering van de zon erover, als in een natuurfilm. De digitale camera doet goed zijn werk en probeer zo veel mogelijk vast te leggen, wissen kan altijd nog en uiteraard de I-mode is van onschatbare waarde, zeker als je met de Black Berrie je verslag maakt en met de fotos van de I-mode alles doormailt naar Leon die het dan op de Website zet. Ik heb het zelf niet gezien, maar het schijjnt goed te volgen te zijn, doet me goed, dat de dingen die vooraf pland ook werken. Wat ook trouwens goed werkt zijn de spullen van drogisterij Rodenburg, want de vaseline heb je bv.hard nodig om de "kont" te beschermen de zonnebrand en andere middelen. Geluk met een ongeluk is geweest, dat door het koude weer we weinig last hebben gehad van de muskieten, waar je zoveel over hoort. Goed, de weg slingert op en af langs de Fjord en het gaat lekker met toch wel verkeer richting en terug van de Noordkaap en dan ruik de smerige uitlaatgassen, vooral van de bussen. Hier grazen ook veel rendieren en het gebeurt regelmatig, dat ze voor je oversteken. Regelmatig moet ik van de fiets veel buikkrampen en dat gaat je opbreken, zeker als je goed moet aanzetten als het omhoog gaat. Wybo had er goed de sokken in en die heb ik 75 km lang niet gezien, komt ook doordat ik de fotos maakt en hij dan doorrijdt. De 1e tunnel, de Skarvbergtunnel doemt op, 3 km lang, wel goed verlicht, geeft weinig problemen, de Cateyeverlichting knippert goed, dus goed zichtbaar voor vooral de achterliggers. Uit de tunnel even gestopt voor een plaatje en tegen een rots "geplakt" stond een rendier die leek te vragen, wat doe jij hier, dus klik. Verder op weg en wat achteraf bleek nergens een restaurant voor koffie, en dat 120 km lang. Door het lichamelijke ongemak en de opstekende wind werd het er niet beter op, zeker omdat de weg meer stijgt en dat kost kracht. Uiteindelijk kwam de bekende Nordkapptunnel onder de Mageroysundet door wat Kvalsund verbindt met het eiland Mageroya. Een lastige tunnel die 212 meter onder zee gaat en 6870 meter lang is en met 9 procent af en op zwaar is. Je rijdt met het bijna kleinste verzet omhoog en heel onrustig is het als je van achter wordt gepasseerd door bussen en vrachtwagens, want zien ze je en houden ze voldoende ruimte ivm het toch wat slingeren, je rijdt niet harder als 7 km en door het trekken aan je stuur gebeurt dit. Als je de tunnel ingaat staat aangegeven met pijl omhoog 7 en omlaag 0 en na 1 km wordt dit 6 omhoog en 1 omlaag. Eenmaal boven was het aangenamer, want in zo'n tunnel is het koud en vochtig. Wybo lag daar uitgestrekt in de zon op een bank en ik was fysiek ver heen en dat werkt door in het koppie. Ik was even niet echt aardig, maar de stemming mocht ook weer niet door mij vergalt worden, want uiteindelijk is het iets unieks wat je samen doet. Op naar Honningsvag en door de laatste tunnel onder de Honningsvagfjellet door, fris geworden met nog wel een fraaie blik op de Sarnesfjorden, waar een rots uit het water steekt die veel op Ayers Rock lijkt in Australie. Omdat ik geen contanten had moest er "getapt" worden en dan wachtte de koffie in The Corner bij de haven van Honningsvag, heerlijk met 2 stukken taart erbij. We besloten hier gelijk een warme maaltijd naar binnen te werken, zag er nl. goed uit allemaal. Leuke ervaring was een groep mensen die een reunie hadden en waar wij mee in gesprek kwamen, leuke dames en maar een paar heren, dus dan is Engels makkelijk comminuceren. Van een van hen hoorden we, dat wellicht het weer zou gaan veranderen en als we de zon goed wilden zien op de Noordkaap we vannacht moesten gaan. De knoop doorgehakt en ondanks de zware dag moest de klus geklaard worden, die kans doet zich 1 keer voor en dat is ook het doel van de missie. Bij Statoil snel nog voedingswaren voor morgen gekocht en op weg naar de camping in Skipsfjorden, waar wij 3 free overnihgts hebben via Torum van Finnmark Reiseliv, super. De rest volgt als apart hoofdstuk met de spanning en de ontlading.

32e etappe, 19 juni 2004

Vanmorgen om 6.45 uur vond Wybo het nodig om mij wakker te maken met een natte doek in mijn gezicht. De wekker had ik 7.15 uur gezet, hij lachen, ik niet echt blij, maar we hadden beiden redelijk goed geslapen. Weinig ontbijt, alleen jus d'orange met muesli en in Alta zouden we de rest kopen. Eerst de fiets nagekeken, ketting en tandwielen schoon gemaakt en weer wat olie erop. Wiel wat anders gezet en remblokken nagekeken, had ik beter niet kunnen doen, een krakend geluid was het gevolg, dus op de oude stand terug gezet. Om 8.45 uur reden we weg en in Alta kochten we brood, kaas en salamiworst als lunchpakket voor onderweg en tevens een banaan en de nodige voedingsdrank. Nu op weg naar Oldenfjord aan de Porsangerfjorden. De E6 gaat vanuit Alta nog een stukje langs de Altafjorden en dan begint de klim naar Leirbotnvatnet onderaan de Stokkedalen. Temperatuur was beter, er scheen zo nu en dan een zonnetje. Onderaan bij de Stokkedalen contact gehad met de jongens van de Keijzerploeg die in Reeuwijk om half 12 hun bakkie koffie dronken in Het Wapen van Reeuwijk. Nu de klim naar de hoogvlakte, het Sennalandet, een grote vlakte met een lengte van 60 km tot Skaidi, met nauwelijks begroeiing een eindeloze vlakte zonder huizen, alleen de E6 die hier doorheen loopt. Ongeveer halverwege, het heet daar Stohkkecopma, kwamen we een Noorse fietser tegen die op de Noordkaap was begonnen. Na een korte babbel ging hij weer door en wij gingen "lunchen" bij een paar verlaten Samihutten, heel apart dus. Verder op weg naar Skaidi voor een bakkie leut, om half 4 pas. Smaakte overigens heel goed met een stukje taart erbij. Het bord Nordkaap had ik inmiddels al een paar keer gezien. Het einddoel komt dus in zicht. Van Skaidi gaat de E6 verder en na 23 km kwamen we in Oldenfjord waar Torum voor ons een Hytte had geregeld. Oldenfjord ligt dus aan de Porsangerfjord en hier was het behoorlijk fris met wind uit zee. Snel nog inkopen gedaan bij de supermarkt en Wybo maakte weer een lekker en voedzaam diner klaar. Nederland nog zien verliezen en nu het verhaal maken. Morgen gaan we naar Honningsvag, waar Torum 2 overnachtingen voor ons heeft geregeld, klasse. O ja, met de I-mode geen verbinding om fotos door te mailen, zowel van gisteren als vandaag. Heb ze opgeslagen.
Even nog paar dingen die bij deze etappe horen. Yvonne als je dit leest, weet jij een oplossing om de fotos door te mailen. Als provider had ik Telenor tot voor eergister en nu is hij automatisch over gegaan op Netcom GSM en lukt het dus niet meer. Als ik verzend met de I-mode dan gaat hij zoeken met KPNS/BASE maar komt er niet door, idem met een SMS. Geef mij svp een mail terug als je een oplossing weet. Vandaag mijn favoriete onderdeel namelijk we moeten door 3 tunnels, 1 van zelfs 8 km. De teller staat op 3840 km met nog 130 km te gaan volgens de verkeersborden. De spanning stijgt dus.

31e etappe, 18 juni 2004

Het is nu 23.30 uur en gewoon nog helemaal licht, heel apart, maar wel wennen voor je bioritme. Gisteravond op tijd naar bed want de kachel in de Hytte werkte nauwelijks en we waren al niet zo warm, dus bibberen, zo klein!...... Maar ja een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, want Torum van Finnmark Reiseliv had dit voor ons geregeld. Met U2 op de minidisk ben ik in de slaapzak in slaap gevallen. Als je er dan 's-nachts uit moet om te piesen, blijft het raar als het gewoon licht is. Om 7.30 uur werd ik door Wybo wakker gemaakt met thee op bed, heel aardig. Beiden hadden we na de 2 zware dagen weinig zin, maar we moeten verder en Torum had voor vandaag een plek geregeld op Camping Alta River. Om 10 uur gingen we weg en vervolgden de E6 richting Alta. Voor de wind over redelijk vlakke weg peddelden we langs de imposante Langfjorden (45 km). Plots in de remmen voor een overstekende kudde rendiieren en dan is zo'n I-mode geweldig want je kan heel snel een foto maken. Verder tot Isnestoften, waar de E6 90 graden naar rechts buigt en langs de Altafjorden verder gaat. Hier is het meer op en af en dat geeft vaak fraaie vergezichten. Zeker bij Langnes een paar huisjes met een haventje, dus foto gemaakt. Even verder ontmoetten wij 2 Hollandse fietsters uit de Achterhoek die de tocht precies andersom doen. Materiaal vergelijken doe je al gauw en dan zijn wij blij met de karren achter de fiets ipv fietsen met allerlei tassen. Ervaringen uitgewisseld en verder en pas in Talvik, na 55 km, hadden we onze kop koffie. Overigens een mooi plaatsje als je van hoog aan komt rijden met de kerk als blikvanger. Hierna kwamen er een aantal pittige klimmetjes richting Alta en werd het ook een stuk drukker op de weg. Stinkende uitlaatgassen zijn dan geen pretje. Om half 5 waren we in Alta en bij Toeristenbureau een plattegrond gehaald en daarna naar ons verblijf, dus ook door Torum geregeld, aan de Alta rivier. Simpele kamer met stapelbed, opa onder en Wybo boven, maar wel warm. Gegeten bij de Sami's met hun klederdracht. Wybo heeft mijn achterwiel gericht, zat een slag in en ik kon Wybo weer helpen met speciale zalf voor zijn pijnlijke knie. Weer leuke reacties gehad van thuis, Margreet Merbis, zwager Cees, Ingrid (mevr. P), neef Marco en Angelique van het KWF die suggesties naar huis stuurt voor de bestemming naar onderzoek darmkanker. Ook Henk Keijzer gesproken over het wel en wee op onze tocht. Morgen 130 km voor de boeg, hopen op redelijk weer. Teller staat nu op 3650, geen sinicure.

30e etappe, 17 juni 2004

Vanuit een koude Hytte op Camping Altafjorden te Langfjordbotn het relaas van toch weer een bijzondere dag in het hoge Noorden. Na een stevig ontbijt vertrokken wij rond 10 uur uit Storslett met stramme benen na de ontberingen van gisteren. Het had in de bergen gesneeuwd en het was gewoon berekoud (3 tot 4 graden) met zo nu en dan ook nog regen erbij. Langs de E6 verder naar de plaats van waar ik dit schrijf. Met weinig wind en dan nog in rug ging het op en af richting Skogstad langs de Straumfjorden. Daar aangekomen had ik last van natuurlijke problemen en kon dat gelukkig oplossen. Wybo was doorgereden en was aan de klim begonnen naar de Storbukttinden. Tijdens de klim van ca 7 km begon het te regenen en dat is verradelijk, je wordt nat en ook van het zweten, dus van 2 kanten, en dat voel je als je boven bent met 0 graden tussen de sneeuw, brrrrrrr........ Gelukkig was er een kilometer na de top een restaurant waar wij dankbaar gebruik van maakten om de inwendige mens op te warmen en de kleren te drogen. Na 2 chocomel, koffie, 3 koeken, het lunchpakket, vertrokken wij na een goed uur voor de afdaling met regen en harde wind richting Kaevika aan de Badderfjorden. Hier stond een Joker Supermarkt en ik ben daar gestopt om dikke handschoenen te kopen, wat een weelde. Hier was ook een annex Internetcafe en daar heb ik mijn Hotmail bijgewerkt. Wybo heeft Dick de Bles nog een opkikkertje gestuurd en de mail van Guus van de Beek is duidelijk. Guus we zijn 30 juni weer terug, bel dan even voor de bagagekar. Ook een leuke reactie stond er van de mensen die naast ons zaten op de Camping in Fagernes, de fam. Rasmussen. Hier nog even een bakkie gedaan en hadden wij het over de verbranding van eten met deze omstandigheden. Nou voor de liefhebbers een opsomming van heden. Gisteravond 3 borden vol met vlees, aardappelen, groente, 1 bord met dessert. Vanmorgen 6 boterhammen, 4 in het lunchpakket, onderweg een banaan, de koeken, chocomel, koffie, energiedrank en vanavond weer een groot bord pasta met rendiervlees, een schaal gemixte salade, dessert met slagroom en koffie toe. Met dit alles komen we geen grammetje aan, het vetpercentage is onwijs laag en Wybo zijn kleren worden ook steeds groter. Wel er moest hierna nog een lastige pukkel genomen worden naar de top van de Stuora, dit viel mee en eenmaal boven was het zelfs windstil en heb hier wat fotos gemaakt van planten en struiken die nt in bloei komen, heel apart. Hier stond ook een oud Sami vrouwtje souvenirs te verkopen, wat Wybo ontlokte een gewei op zijn hoofd te zetten en samen met haar op de foto te gaan. Wat gekocht voor Bianca en Sharon. De afdaling was glibberig en plots reden we tussen een kudde rendieren, waarvan er 1 plots de weg overstak en bijna Wybo omver rende. Van de schrik bekomen vervolgden wij de afdaling naar Burford in de regen (heerlijke handschoenen) en reden langs de Burfjorden, de NeAltafjorden naar Langfjorbotn waar we voor het naar de Camping gaan onwijs lekker hebben gegeten. Vandaag een bericht gehad van Daan vd Have en een van Rien mbt ijsberen!!! Wybo heeft zijn moeder gesproken en zo was weer een dag voorbij.

29e etappe, 16 juni 2004

Vandaag misschien wel de zwaarste etappe van de hele tocht. Zowel fysiek als geestelijk waren we gesloopt toen we in Storslett aankwamen. Om 9.15 vetrokken we uit ons motel "Fawlty Towers" in Oteren. Geleid door een chaotische Iranier begrijpen wij nog steeds niet hoe hij dit doet met zijn Noorse vrouw en zijn Irakese vrienden. Wat ik wel voor elkaar kreeg is, dat we voor 500 Nkr alles hadden, diner, overnachting, bier en cognac, ontbijt, lunchpakket en dit vooral door het verhaal bij het logo op de kleding. Wel het was koud en er hing regen in de lucht, dus de dikkere kleding aan en dichte handschoenen. Om half 12 zou de ferry bij Lyngseidet vetrekken, dus doorrijden geblazen met een stevige wind langs de Storfjorden over de 868 naar het Noorden. Ook moesten we door de Pjollfjeltunnelen van 3300 meter lengte en na 42 km kwamen we in Lyngseidet (genoemd naar de fjord) voor de overtocht naar Olderdalen. Hier aangekomen regende het en we moesten de weergoden trotseren. Bij 3 tot 4 graden, wind tegen en regen moesten we over de E6 richting Storslett. Van de omgeving zagen we heel weinig, al je aandacht ging uit naar het natte wegdek, zeker als een vrachtwagen je passeerde. Nog even gestopt bij een kleine winkel en daar heb ik Torum gebeld voor de overnachting in Storslett. Wel dat wordt Norlandia Storsletthotel. Van de Lyngenfjorden weinig gezien en de E6 buigt af naar rechts en gaat dan omhoog de Storhaugenpas over. Een klim van 4 km met 9 tot 10 procent met dit weer is geen pretje , het enige voordeel was dat je een beetje warm werd van de inspanning. Bijna boven ging de regen over in natte sneeuw en dat op 16 juni. Een afdaling naar Storslett volgde, zo koud dat het gevoel in de vingers weggging en je ging onderkoelen. Gelukkig een warm hotel, waar de douche lang aanstond om bij te komen. Goed gegeten en contact gehad met het thuisfront, mijn moeder belde, schoonmoeder gesproken en Agaath beelde rond 10 uur nog en is gelukkig in goede doen. Wybo kreeg nog een mail van Elsemieke en ik van zus Leni. Morgen gaat het richting angfjordbotn wat op ca 85 km van Alta ligt en we hopen op beter weer.

28e etappe, 15 juni 2004

Bij Margot en Ola Strand hadden we het heel goed. Voor onderweg een lunchpakket en bij het vertrek om 10 uur moesten er nog fotos gemaakt worden, de adressen waren al uitgewisseld en op weg ging het. Het had geregend tot half 10, dus maar hopen dat het droog bleef. Over de E6 naar Elverom werd de eerste 20 km snel afgelegd. Hier bogen we af naar de 87, een panoramaroute naar het Oosten over 75 km met een bezoek aan de Malselfvossen. Veel groen met varens en bloeiende boterbloemen. Hier en daar een huis, zo nu en dan een auto, verder rust, dus genieten. Ter hoogte van Harkinn gaat het weer geleidelijk omhoog tussen min of meer ronde bergen met een afgevlakte top en ca 1400 meter hoog. Hier zit je dicht bij de Zweedse grens (20 km) en bij de Finse grens (40 km) . Wybo was hier 2 jaar geleden in Dividalen en bij die afslag hebben we nog een plaatje geschoten. Bij Overgard kom je weer op de E6 terecht die doorgaat tot Kirkenes in het Noord-Oosten van Noorwegen, 870 km hier vandaan. Na 10 km afdalen zijn we in Oteren terecht gekomen aan het begin van de Storfjorden. Op de splitsing hier Lyngseidet - Skibotn zijn we terecht gekomen in een chauffershotel, waar op dit moment wij de enige gasten zijn. Dit hotel wordt geleid door een Iranees die met een Noorse is getrouwd, een chaoot 1e klas, echt lachen. We hebben af kunnen dingen totdat we de prijs betalen voor een grote 2-persoonskamer met diner, ontbijt en drank, echt voor weinig omdat we bikers zijn. Tijdens het diner was er plots in het hele pand geen stroom meer en dat gebeurde hier wel meer. Gelukkig was er om 20.00 uur weer stroom en hebben wij ook het voetballen kunnen zien. Morgen geven ze regen op, hopenlijk valt het mee, want de VVV Alta heeft voor ons free overnight in Storslett. Vandaag nog een mail van Rien de Roon gehad, of de sleet er al in zit! Uiteraard wenste hij ons veel succes toe. Nu bedtijd.

27e etappe, 14 juni 2004

De Black Berrie en de I-mode werken beiden goed. Toen we in Sigerfjord waren, hadden we geen bereik, heel raar, maar ik ben niet technisch, dus geen probleem van maken. Goed ontbijt in Quality Arctic Hotel en toen op weg naar de ferry naar Sorrollnes om 8 uur, een tocht van 45 minuten. Je steekt de Vagsfjorden over en in Sorrollnes volg je de 848 richting Hamnvik. Wat miezerregen en later droog weer en rijdend langs de Astafjorden is het een lust voor het oog met prachtige vergezichten en de natuur. Geen mens te zien en zo is het genieten over deze weg tot Hamnvik waar een 3300 meter lange tunnel onder de Bygda doorgaat met 10 procent dalen en weer omhoog. Voor fietsers eigenlijk verboden, toch de gok gewaagd. Aan de andere kant van de Bygda gaat de weg verder met een stijging van 13 procent. Ook hier is het heel stil op de weg en zo nu en dan een klein zonnestraaltje en je ziet spaarzaam een huis. Dit eiland, Andorja, is met het vaste land verbonden met Mjosundbrua en daar bovenop had je een pracht uitzicht op aan de ene kant de Salangenfjord en aan de andere kant de Ovtjosundetfjorden met op de achtergrond de besneeuwde bergtoppen. De 848 eindigt bij Loksebotn en bogen wij af over de 84 richting Sjovegen, waar na 60 km de eerste koffiemogelijkheid was. Hierna door over de 851 door een prachtig dal met bij Prestbakken een mooie waterval. Uiteindelijk na wat pittig klimwerk kwamen we op de E6 richting Setermoen, waar wij om 16.00 uur door Ola werden begroet. Heel leuke ontvangst en gastvrijheid door zijn vrouw Margot die een geweldige maaltijd maakte voor ons. De kleren konden gewassen worden, was hard nodig, en ook de camera kon gedownload worden. Na het diner zijn Margot, Ola en ik met de auto het achterland in gegaan richting Zweden via de 847 richting Innset. Hier over landwegen langs de Altevatnet gereden, geweldig, groots, woorden ontbreken. Omdat het niet donker wordt, blijf je automatisch langer op en spraken wij de verdere route met hem door. Hij had een goed alternatief, wat zeker 50 km fietsen minder is en die gaan wij volgen. Als laatste nog, leuk bericht van Philip van Zuylen enThierry Lammers gehad en een belletje van collega's Ingrid en Hans en uiteraard Agaath en Karin die nog belde. Dit zijn dingen die moraal geven na 3200 km, je gaat het toch voelen en je gaat ook je dierbaren een beetje missen!!!

26e etappe, 13 juni 2004

In Sigerfjord was het een goed verblijf in het vakantiehuis van Liv pal aan de fjord. De verbinding met de B.B. via de satelliet werkte niet, vandaar de late verslagen. Even afkloppen, maar de bagagekarren van van Herwerden en de fietsen doen het goed, de wielen van Gijs van Tuyl lopen als een zonnetje. Via de E10 zijn wij bij de splitsing Langvassbukt linksaf de 83 opgegaan richting de ferry Flesnes - Revsnes. Met de wind in de rug was het op deze stille weg met veel watervallen een genot om te fietsen. Om half 12 ging de ferry en in Revsnes vervolgden wij onze weg langs de Gullesfjorden waar de koeien graasden in het malse gras, wat een rust. Bij Borkenes besloten wij om de 849 te nemen langs de Kvaelfjorden. Hier was men sinds kort in de Fjord blauwe schelpen aan het telen, die zich vastzetten aan onder een soort bollen hangende slangen en die voeden zich dan met langstromend plankton, dit proces duurt 4 jaar. Bij Bremnes keek je uit over de onmeetbare Andfjorden die uitmondt in de Atlantische Oceaan. Zo fietsen naar Harstad waar we om ca half 4 bij het Quality Arctic Hotel waren en bij de receptie al werden verwacht. Deze reservering hadden wij te danken aan Frank Bartelds van het Noors Verkeersbureau. Onze fietsen mochten in een vergaderzaal met spiegels en ander confort geplaatst worden. Na een verfrissende douche werd ik om 17.00 uur opgewacht door een journalist van de lokale krant en deze nam een aantal fotos en gelukkig had ik mijn Pressrelease bij en dat kwam goed van pas. Hierna volgde een intervieuw met ons en hij en ook de mensen van het hotel waren onder de indruk van onze prestatie. Tot en met vandaag heb ik 3200 km op de teller in precies 4 weken met 3 rustdagen ertussen. Vanavond hebben wij walvis gegeten, je bent in Noorwegen, dus dan moet je dit geprobeerd hebben. Morgen gaan we naar Setermoen, bij de Noor die ik ontmoette op de veerboot over de Elbe, wat weer een mooie ervaring zal opleveren. Neef Marco stuurde nog een leuke mail naar de B.B.en Wybo werd nog door Beppe (zijn moeder) gebeld.

25e etappe, 12 juni 2004

Om 7 uur ging de wekker, want ook al zit het melkzuur nog in de benen, it must go on. In ieder geval had wel goed geslapen en vandaag kon het een relaxte dag worden met rustiger weer en minder kms. Om 9 uur zaten we op de fiets, we wilden om 11.50 uur de ferry Fiskebol - Melbu halen (40 km). Windje in de rug en licht trappend we vervolgden wij onze route over de E10 met veel camperverkeer uit Duitsland, meestal grijs en bejaard. Via Svolvaer ging het richting Fiskebol, waar we om 11.15 waren, ruim op tijd dus. Hier heb ik gebeld met Liv an Sigerfjord Ferienhaus voor de overnachting. Geen probleem en ik moest bellen als ik in de buurt was, dan zou zij ons opwachten. In Melbu ging de E10 verder richting Stokmarknes langs de Hadselfjorden met vlak bij de weg de Uit 1815 daterende Hadsel Kirke. In Stokmarknes bevindt zich het Hartigrute Museum (veerboten). Hier had Wybo een aanrijding met een automobiliste die geen voorrang verleende bij het fietspad. Leverde een gekneusde hand op. Over de Langoysunderbrua, waar juist een groot schip onderdoor ging het richting Sortland met een dreigende lucht achter ons. In Sortland vlak voor de brug een stop gemaakt voor koffie en wat denk je, komt Gyri van VVV Svolvaer in wielertenue binnenwandelen. Zij is in training voor Trondheim - Oslo op 26 juni. Haar partner doet hier ook aan mee en heeft het al eerder gedaan in 17 uur. Voor de kenners zegt dit genoeg. Het was gaan regenen en we moesten nog 12 km naar Sigerfjord, nat worden dus. Eenmaal daar, een belletje en Liv stond ons op te wachten. Heerlijk adres met houthaard en alle confort. Na een douche hebben met haar inkopen gedaan voor het eten en Wybo maakte weer een geweldig voedzaam diner. Morgen richting Harstad. Na nog met mijn moeder en Agaath te hebben gesproken wordt het bedtijd met uitzicht over de Sigerfjord.

24e etapper, 11 juni 2004

Goed geslapen boven het Stokvismuseum in A, wat te danken hadden aan Gyri van VVV Svolvaer. Een geweldig plekje was het, ook om ooit eens terug te komen. Benieuwd hoe de derailleur van Wybo zijn fiets het nu zal doen, hij heeft hem geheel opnieuw gemonteerd, maar het "pad" is krom, dus? Op pad over de E10 richting Kabelvag voor 135 pittige kms. Hier is echt tot Leknes toe het gebied van de stokvis zoals op de diverse fotos is te zien. Hier hebben we het s-avonds in Cafe Fabel te Kabelvag nog uitgebreid met Gyri over gehad. Het is een exportprodukt, waarvan 90 procent voor heel goede prijzen naar Italie gaat. De Lofoten zijn een stuk ruwer als het vaste land en met een straffe Noordenwind tegen en een graad of 7 best guur. Ik heb nog een enveloppe met het krantenbericht en wat andere dingen aan een Deens echtpaar en zij doen dit op de post voor mij. Goed om 9 uur weg met korte fietsbroek en een klein zonnetje, kouder dan gisteren. Best pittige klimmetjes en smalle wegen door een ruw landschap van bergen tussen 700 en 1000 meter, lage boomgrens en sneeuw op de toppen. Op veel plaatsen rook en zag je de stokvis (kabeljauw in januari gevangen) hangen en men was er aan het werk, omdat het nu de periode is voor de export. In de verte zagen we de boot van Moskenes naar Bodo over de Vestfjorden varen tegen de achtergrond van de besneeuwde bergen van het vaste land. Wat blijft het toch mooi. Over smalle bruggen en bochtige wegen reden door het schilderachtige Reine verder langs de Vestfjordenkust. Langs de Selfjorden ging het richting de Atlantische kust naar Ramberg waar we koffie met de bekende cake met jam en slagroom naar binnen werkten. Hier de beenpijpen aangedaan, echt koud geworden en Wybo's raad opgevolgd, je verliest anders teveel energie. Nu volgde een stuk langs de Atlantische kust waar bij zo'n stokvishandelaar alleen de koppen hingen, weet hier niet de reden van. Hier reden we langs de plaats met de naam Bo, hoezo kort!! Tot de tunnel van Leknes was het ruig en grillig. Toen kwam mijn favoriete hobby weer door een tunnel en wat voor een. De Nappstraumentunnel die onder de overgang Atlantische Oceaan en de Vestfjorden doorgaat. Steil naar beneden en weer omhoog (10-12 procent) en 1500 meter lang met heel wat verkeer, heel eng en wat bleek, tijdens de klim werd ik aangeschamp door een auto, gelukkig niets, maar wel heel erg geschrokken. Bij Leknes verlieten we de E10 en bogen af de 817 op, die wat meer uit de wind zou liggen. Tijdens de klim naar Stamsund haalden we een fietster uit Holland in en die deed alleen de ronde Narvik, Bodo, Lofoten, Narvik. Petje af. Hierna volgde een gebied met 10-talle kms alleen weg en een verdwaald huis. Bij Valberg ging de 817 over in de 815 en niet veel later werd het bij mij wat en dat met nog 35 km te gaan, pap in de benen dus en toen bij de plaats Dalen door een kms lang met de Noordenwind op kop, wat deed dat zeer in de bovenbenen!! Met hangen en wurgen over de Grimstraumbrua gekomen en onderaan even eraf. Nu weer meer met de wind schuin achter over inmiddels weer de E10 en met een klein verzet naar Kabelvag. Wybo kende een goede dag en reed ver vooruit en zijn derailleur bleef goed werken. Tijdens het laatste stuk ging de I-mode en kantoor Veerman Assurantien deelde mede, dat Elvia ook mee wilde sponsoren en graag als sponsor op de Website wilde. Geen probleem natuurlijk zij zouden een bericht naar Leon (de Webmaster) sturen. In Kabelvag was het zoeken naar ons adres voor de nacht, dat was na 140 km en zere benen lastig. Bij het haven bleek het Cafe Fabel te zijn met als adres Mathisvika 12. Mooi gerestaureerd door Anders, de eigenaar en hier hebben ook heerlijk gegeten bij Marthe en haar partner. Doodmoe ging ik uiteindelijk naar bed, zie ook de foto.

23e etappe, 10 juni 2004

Voor ik mijn verslag doe van deze dag eerst het volgende. Ik kreeg van zus Leni een mail en daarin stond ook iets in over de "culinaire fiets Pelgrimstocht" van zwager Cees in Toscane. Cees dit moet een geweldig gevoel geven, dat je dit hebt gedaan, kon je vorig jaar nooit bedenken dit ooit weer te kunnen. Geeft een enorme positieve kick waar je lang aan zult terugdenken, hier hebben wij het nog over. Vandaag weer een mijlpaal van onze fietstocht bereikt. Om 9 uur van Camping Saltstraumen aan de Nordfjorden vertrokken, 32 km onder Bodo, en met een blauwe lucht met zon een aangenaam stuk om te fietsen. Voel me een stuk beter en dat geeft weer een positieve geest. Voor de kenners, de RV17 eindigt bij Loding en gaat over in de route 80. Om kwart voor 11 waren we in Bodo, een behoorlijk grote plaats en hier had ik afgesproken met Rygmor van de plaatselijke VVV. Na wat zoekwerk kwamen we bij haar op kantoor en een hartelijke begroeting viel ons ten deel. Zij had voor ons te ferrytickets naar de Lofoten geregeld, heel aardig. Dit deel van het verhaal maak ik terwijl we over de Vestefjorden varen naar de Lofoten (13.00 uur). Wybo heeft problemen met zijn derailleur en we proberen dit op de Lofoten te repareren. We slapen vannacht in de plaats met de kortste naam nl. A. Bij Rygmor koffie gedronken, wat gekletst en bij haar lag de Helgeland krant met onze foto erin, die in Sandnessjoen was gemaakt. Mooi souvenir dus voor ons. De overtocht duurt 3 uur en 40 minuten, lekker relaxen dus. Om kwart voor 4 meerde MS Bodo af in Moskenes op de Lofoten bij prachtig weer. Toen wij van boord reden, stonden er een aantal bussen te wachten voor de terugtocht naar Bodo. De passagiers stonden naast te bussen te wachten om er op te mogen en toen wij voorbij reden, gingen deze mensen met z'n allen klappen en aanmoedigingen geven, prachtig. Op weg naar ons overnachtingsadres in A zagen wij veel stokvis hangen en je rook ze wel ook van afstand. Gyri van de VVV Svolvaer had een waanzinnig mooi adres geregeld bij het Lofoten Stokvis Museum, waar wij een kamer hebben in een paalwoning met een prachtig uitzicht op de zee en in de verte zie je de bergtoppen van het vaste land van Noorwegen, bekijk de fotos maar. Om ons heen staan wat oude panden en daar krioelt het van de broedende meeuwen. De Lofoten geeft dus voldoende energie om de uitdaging verder aan te gaan. Op de teller staat nu 2900 km, dus we gaan aftellen. Verder nog een mail gehad van Angelique van het KWF en van Frank Bartelds van het Noors Verkeersbureau, geeft nog meer energie. Mijn collega boekhouder(Job) van Duinrell belde vanavond en het eerste wat hij zei, was, dat het er op leek dat ik vlakbij hem stond, zo goed was ik te verstaan.

22e etappe, 9 juni 2004

Vanmorgen heel vroeg ging de wekker om op tijd met de Hartigrutten mee te gaan naar Ornes. Ik voelde me niet lekker, had te maken met gisteravond en mijn darmen speelden op. Om 5.30 meerde de boot aan en begon de tocht naar Ornes over de wonderschone wateren met prachtige vergezichten, kleurschakeringen door de zon en de luxe op het schip. (2 jaar oud) Op dek 8 en 9 had je een prachtig uitzicht en via dek 9 kwam je op het zonnedek buiten en zo heb ik veel plaatjes gemaakt. Om 7 uur passerden we de Poolcircel bij het eiland Randsundoya, wel apart. Wybo heeft nog al zijn mail bekeken via een PC op de boot, ook handig. Om 8.30 uur hebben we een ontbijt genomen tussen de andere gasten, viel niet op, dus gratis. Om 9.30 uur meerden we af in Ornes en zo werden mijn syndromen grotendeels omzeild. De natuur van het menselijk lichaam verloochend zich niet, heel lastig onderweg en een rot gevoel dus. We passeerden een monument van de 2e wereldoorlog en zo reden we van het ene mooie schouwspel naar het andere, totdat er weer een tunnel opdook en nog een, onverlicht, doodeng, Wybo voorop en het beste er van hopen met onze knipperlichtjes. Dit herhaalde zich nog een paar keer en gaf veel emotie weer. Na zo'n 65 km een stop gemaakt, kaakjes gekocht en wat te eten genomen. Hierna ging het allengs beter over de RV17 en bleven de uitzichten fascinerend. Wel behoorlijk veel klimwerk, tot 10 procent en kms lang en ook tijdens dit werk heb ik veel fotos gemaakt. Om 17.30 uur wat inkopen gedaan voor de andere dag en na een boottocht en 95 zware kms was het welletjes. We zitten nu in Saltstraumen en morgen nog 35 km naar Bodo en proberen de boot van 12 uur te halen naar de Lofoten, waar we ook nog een afspraak hebben bij de VVV met Rygmor. Overigens het was in de loop van de dag wat warmer geworden door een Z.O windje, dat merk je gelijk. Ook nog een berichtje gehad van Margreet Merbis, bedankt en o ja, gisteravond belde Hans Bakker. Leuk deze dingen. Vanavond trouwens heilbot met rijst gegeten, ik wordt nog een visliefhebber!!

21e etappe, 8 juni 2004

Na een goede naachtrust in Bronnysund op Camping Mosheim moesten wij op tijd weg, want er moest vandaag met 3 ferrys overgevaren worden. Om 8.45 uur zaten we op de fiets met fris weer, wel zon, maar een schrale Noordenwind. Vertrokken in de korte fietsbroek, maar met de beenstukken bij de hand. Om 9.45 ging de ferry van Holm naar Vennesund en daarna ging het verder over de RV17 de hele dag. Van Vennesund fietsten 18 km verder naar de volgende ferry bij Horn naar Anddalsvag, waar wij om 12.45 aan wal stapten voor de volgende 38 km naar Sandnessjoen. Hier hadden we afgesproken met Helen van de VVV (zij had de overnachting in Nesna geregeld). Om ca 15.00 uur waren we daar, leuke begroeting en wij gingen op de foto van een journalist van het provinciale dagblad. Hier zal eea van doorgemaild worden naar Holland. Na nog wat heen en weer gepraat, was het tijd om gedag te zeggen en voor ons even tijd voor een warme chocomel met wat erbij. Het was kouder geworden en zoiets is dan nodig voor de inwendige mens. De beenstukken kwamen goed van pas en nu moesten we nog 35 km naar Levang voor de ferry naar Nesna te halen om 18.10 uur. Wybo had de hele dag al last van vorm van diarree, heel naar, daar kreeg ik nu ook mee te maken en moest ik onderweg uit de broek, lastig, maar de natuur hou je niet tegen (toiletpapier altijd bij de hand houden dus). Door dit oponthoud en het maken van fotos onderweg kwam het mij bijna duur te staan en was ik 2 minuten voor de afvaart naar Nesna in Levang. Wybo stond daar al en zei, dan hadden we pech gehad en hadden de volgende ferry toch genomen. Goed, om\par 18.35 waren we in Nesna en op zoek naar het Feriensenter, waar Helen een kamer voor ons had gereserveerd. Niet moeilijk, Nesna is een kleine plaats en snel gevonden. Een goede slaapplaats en hier kregen we contact met mensen uit Nieuw Zeeland die al 12 jaar!!! Door de wereld trokken en nu dus hier waren. Op weg naar de kamer liepen we een Hollander tegen het lijf die hier al 15 jaar komt en aan hem vroegen wij om de mogelijkheid ergens wat te eten, niets behalve vette hap. Hij stelde voor dat wij van hem wat kabeljauwfilet kregen en Wybo vond dit prima dan kon hij een goede maaltijd bereiden. Zo zie je maar. Toen kwam er een probleem, ik had een fout gemaakt in het schema voor morgen, die Wybo via de kaart ontdekte, we zouden door 5 tunnels moeten met lengtes tot 7 km. Ik panikeerde, want in Zwitserland ben ik heel bang geweest in zo'n tunnel en wilde dit niet weer. Volgens Wybo moest het toch wel gaan en ik wilde niet, probleem dus en hij vond dit niet leuk, wat ik ook kan begrijpen. Heb het hier best rot mee. Info ingewonnen hoe dit op te lossen dmv een boot naar Ornes en dat kon om 5.30 uur smorgens. Besloten uiteindelijk dit te doen, niet van harte, zeker bij Wybo, maar ik hoop dat dit verder geen rancune oplevert en dat geloof ik ook niet. We kunnen het goed met elkaar vinden al die tijd en dit moet zo blijven. Een belletje gehad van Ingrid over de boekhouding en wat ik zo hoor, gaat dit goed, zeker na wat onzekerheden doorgesproken te hebben. Overigens wat een wondermooi land en dat is vele malen op de gevoelige plaat vastgelegd vandaag.


rustdag, 7 juni 2004

Lekker geslapen, maar toch om 8.15 uit bed, komt ook omdat het niet donker wordt. Relaxed opstarten met een ontbijt en daarna de was doen, het blijkt dat je met niet al te veel kleding bij je makkelijk kan doen, maar ja, je bent verwend, dus!!! Toch teveel. Ook de P.V.moet je niet uit het verliezen, anders zie je er uit als een zwerver en dat past niet volgens de huisregels van Duinrell, grapje. Overigens, Philip en Roderick, hoe loopt het op Duinrell, ik ga uit van het positieve, en Job hoe gaat het met de verrekeningen met Ingrid, veel plezieriger als met mij zeker!! Het materiaal ook aan een inspectie onderworpen, zit een naar storend geluid in mijn fiets en weet niet wat het is. Met de I-mote veel gepiel om de fotos weg te krijgen, kostte me wel een uur. Toine nog gesproken of hij een oplossing wist en uiteindelijk is alles van 2 dagen toch weggegaan. Om half een afgesproken met Solvia op het VVV kantoor en daar eerst de digitale fotos gedownload op een CD-rom en zij heeft nog een paar unieke plaatjes uit haar bestand erbij gezet. Daarna bij haar in de auto en op naar de Torghatten, een prachtige klomp steen met een gat er dwars doorheen, waar een hele mythe omheen afspeelt. Een pijl zou de berg doorklieft hebben op weg naar het huis van een mooie prinses, romantisch toch!! Wybo en ik zijn hier naar boven geklauterd evenals in de jaren 70 de koning en koningin van Noorwegen. Eenmaal bij het gat aangekomen, zie je de inscriptie in rotswand. Een fenomaal uitzicht krijg je dan naar de Atlantische Oceaan met een kleurschakering zo mooi en de vele eilandjes. Diverse plaatjes geschoten en weer naar beneden naar onze gids. We hebben haar daar een koffie aangeboden en hebben gezellig zitten keuvelen. Eenmaal weer in de stad hebben we nog het oude deel van de stad bekeken en toen terug naar haar kantoor. Met een Noorse "hug" hebben afscheid van haar genomen en zij zou nog haar best doen voor een overnachting in Nesna. Heel leuk vond ik het dat Constantijn mij belde over hoe met me ging, stel ik erg op prijs en daarna gaf hij mij Christine, even bijpraten en de groeten uit Maastricht. Onze ingredienten voor de warme maaltijd ingeslagen en terug naar de Hytte. Morgen een soort ferrytocht richting Nesna.

20e etappe, 6 juni 2004

Na een onrustige nacht, storm, regen, een krakend bed en onduidelijke dromen werd ik voor het afgaan van de wekker wakker (6.45 uur) en dat op zondag. We hadden weinig te eten voor het ontbijt en dat was niet goed, het kan je snel opbreken, want de koolhydraten gieren door je lijf. Wel de wind was wat gaan liggen en de lucht begon te breken en om 9 uur stonden we klaar om weg te gaan en juist toen viel er een bui. Deze was snel over en op weg over de 769 naar Kolvereid, maar nog geen paar honderd meter onderweg stak er vlak voor ons een hert over, dat was schrikken. In Kolvereid wilde Wybo eerst koffie, hij had slechte benen. Nu ging de weg over in de 770 en bij Saltbotn bogen we af naar de 771 die ons in het Atlantische Fjordengebied zou brengen. Verlaten gebieden met de weg op en af en zo nu en dan een boerderij die self-supporting moet zijn, want er is verder geen andere mogelijkheid. De natuur was, zeker na de regen van gisteren prachtig en veel bloemen, vooral wilde lupinen, stonden in volle bloei. Auto's waren zeldzaam en zo ging het voort tot Gravvik, waar de weg een slinger maakte en we langs de uitloper van de Lekkfjorden mochten fietsen, overweldigende vergezichten die je niet kan opschrijven, maar gezien moet hebben. Ik hoop dat de foto's een indruk geven hoe wij het beleven. Het weer was inmiddels beter geworden veel blauw, zon, witte wolken en diverse schakeringen van het blauwe water in de Florden. Wybo had het moeilijk, zondag, geen winkel, geen benzinestation, niets dus. Ik bedacht, we hebben nog wat tarwekaakjes en zo ging het aatste rantsoen op. Het toeval wilde, dat we een paar kilometer verder een restaurant tegenkwamen wat open was en dat na 60 kilometer. De ligging was prachtig en de koffie met taartjes met jam en slagroom erbij heerlijk. Het restaurant lag aan de voet van Heilhornet, een machtige piek van 1058 meter gehuld in slierten bewolking. De eigenaar was benieuwd waar wij vandaan kwamen en hoeveel km er op de teller stond. Hij was beter in bergbeklimmen en wilde ons uitnodigen voor een tocht de Heilhornet op. Goed wij vervolgden onze weg nu over de 802 langs de Lysfjord, in een woord fantastisch deze speling van de natuur. Omdat het zo stil is op de weg, er zijn geen dorpen te vinden, alleen soms een 2e huis van een Noor of een boer, kun je hier onwijs van genieten en uiteraard probeer je dit te fotograveren. Uiteindelijk na 85 km kwamen we in Holm voor de overtocht met de ferry naar Vennesund (20 minuten, 23 Nkr.) Waar de weg zich over de RV17 verder vervolgde. Nu werd het zwaarder trappen tegen een fikse Noordenwind en wel zo'n 50 km naar Bronnysund waar we een "free overnight" hadden op de camping van Mosheim. Dit was aangeboden via Sylvi van de plaatselijke VVV.\par Na telefonisch contact met haar bij de ferry werd afgesproken, dat we elkaar zouden ontmoeten als we in de stad wat gingen eten voor we naar de Hytte op de camping gingen. Om 19.15 uur en 145 km verder waren we in Bronnysund, behoorlijk afgekoeld door de koude Noordenwind. Tijdens het eten belde Sylvi en naeen hartelijke begroeting werd een plan de campagne gemaakt. We konden de Hytte een dag langer krijgen en deze kans lieten we niet lopen, want een rustdag hadden we hard nodig. In 7 dagen hadden we 1100 km weggetrapt. Lekker uitslapen, kleren wassen, de fiets nakijken, een goed vooruitzicht dus. Sylvi had nog een goed voorstel voor morgen, ze wilde ons graag de omgeving laten zien en vooral de uit de sagen bekende berg met het gat erin, de Torghatten. Het verhaal gaat, dat er eeuwen geleden een pijl dwars doorheen werd geschoten naar het huis van een prinses aan de andere kant van de berg. Ook mocht ik bij haar op kantoor de digitale camera downloaden op een CD-rom, zodat ik voorlopig week kan fotograveren. Wel om 21.30 uur waren we in de knusse Hytte en genoten we van een warme douche. Vriend Gerrit van Vliet belde en vrouwlief Ans, ook heel reislustig, waren heel benieuwd hoe het ons verging. Wel om 23 uur, moe maar voldaan naar bed, terwijl het nog klaarlicht is, heel apart.

19e etappe, 5 juni 2004

Weeromslag en hoe!!!! Gisteren was met het warme weer een slijtageslag, gelukkig doet een goede nachtrust wonderen en ben je, mede door de opgebouwde ijzeren conditie weer snel hersteld en door dit waanzinnig mooie land onthaast je geestelijk ook helemaal. Vanmorgen om half 9 begon het te miezeren met een Zuidwesten wind, die voor ons niet ongunstig is. Klokslag 9 reden wij weg uit Sjoasen over de RV17 richting Namsos, eerst gedeeltelijk langs de Logainfjorden en daarna bij Namsos langs het begin van de Namsfjorden. Lekker rustig op de weg, alleen de miezerregen. In Namsos bogen wij af van de RV17 naar de 769 de Fjordenroute. Voor we op belandden hebben we een koffietent in Namsos bezocht, want dat wordt steeds schaarser. Hier binnen viel het op dat er veel wordt gewed op paardenraces, aan de lopende band werden de formulieren ingevuld over races in Skien, ter hoogte van Oslo. Je knoopt een gesprek aan en meestal krijg je respons, wat leuke dialogen oplevert, zo nu ook en dat leverde weer een 2e gratis bakkie op. Vooral het Nederlandse vlaggetje en het logo "A benefit for the Dutch Cancer Society" op het wielershirt maakt vaak de tongen los. Hierna vanuit Namsos rechts de 769 op gelijk met 12 procent en dan merk je dat je sterk bent geworden en wat bij mij ook scheelt is, dat nadat ik het zadel een paar mm. Had laten zakken, ik beter zat en ook dat de puist op mijn kont aan het slinken is. Nu kom je in het Fjordengebied en ondanks het slechte weer is het een fascinerend gezicht van steil uit het water, 100-den meters hoge rotsen komen met daarnaast de schakeringen van groen. In een woord overweldigend. Het ging steeds harder regenen, wat bij Wybo leidde tot wat onderkoeling omdat het water van zijn voorwiel regelmatig over hem heenkwam. Het klinkt lullig maar je rijdt op die momenten voor je eigen en omdat het zo uitgestorven is, moet je toch proberen om een stop te maken ergens waar je wat warms kan eten en drinken. Uiteindelijk bij Salsnes was de gelegenheid en dat deed de mens goed. Terwijl we daar zaten, draaide de wind en nu ging het echt waaien met schuimkoppen op de golven. Na een goed uur werd het droger en toen op weg naar de ferry Lund-Hofles met de stormwind in de rug. De ferry had geen moeite en in 20 minuten voor 27 Nkr PP waren we aan de overkant. Nu een goed overnachtingsadres. Het geluk lachte ons toe en na 2 km was een Fisherman Camping met de nodige Hytten met verwarming en een douche, wat een weelde. Helaas hadden we alleen nog wat soep en ben ik op zoek gegaan naar wat eetbaars bij een hier wonende Hollander die visvakanties organiseert en van hem kreeg ik e.e.a. Na ons "maal" is Wybo in de storm bier(alcoholvrij) en wat versnaperingen wezen halen bij de ferry. Nog een belletje gekregen van collega Hans die zei o.a.dat de Website er goed uitzag. Leon hardstikke bedankt, het is best een klus, maar ja wat denk je van onze kms. Hoe staat de teller? Ook het thuisfront gesproken en de kleindochters passen vannacht op oma Agaath. De lucht begint nu een beetje te breken en hopenlijk is het morgen beter.

18e etappe, 4 juni

Nou vannacht voor het eerst gecampeerd in "the middle of no-where", zelfs geen bereik met de I-Mote of B.B. Een heel aparte ervaring dus, want er waren veel muggen, mieren en andere insecten. Als je de fotos bekijkt, zie je dat ik een petje op heb bij de afwas, anders steken ze je lek. Eenmaal gesettled in de tent is het best knus, beesten kunnen er niet in komen, alles goed afgesloten en.... Wybo heeft hier echt kaas van gegeten, compliment. O ja, wat ik over gisteren ben vergeten is, dat fietsende van Vanvikan naar Leksvik over de 755 langs de Trondheimfjord er dicht onder de kust een aantal dolfijnen zwommen en als je goed luisterde, kon je ze zelfs horen. Ook leuk om te weten, dat we op dezelfde breedtegraad zitten als de plaats Anchorage in Alaska, alleen is het hier door de warme golfstroom altijd warmer. Wat een topografie. Eenmaal opweg vanmorgen vervolgde wij de 755 en bogen toen af richting de 720 die loopt van Verrabotn langs de Breitstadfjorden naar Malm over een lengte van zo'n 50 km. Het was weer mooi weer en de vochthuishouding en de koolhydraten moesten goed aangevuld blijven. Langs deze weg hebben op een stijl randje zitten lunchen bij een temperatuur van 26 a 27 graden met een zuchtje wind, fantastisch uitzicht en we zeiden tegen elkaar, wat een zegen dat je dit mag meemaken. Nou is het niet allemaal even simpel, want zo vlak als bij ons, vergeet het maar, het is werken. Wat in dit gebied niet te vinden is, zijn restaurantjes waar je koffie kunt drinken. Door de warmte werden het toch 50 lastige kms. Eenmaal in Malm bogen we af richting de RV17, de weg naar het Noorden. Hier kregen we de wind veel tegen met nog lastig klimwerk erbij. Uiteindelijk, na 115 km kwamen op de camping Holmset, vlakbij het plaatsje Sjoasen, na ruim 6 uur fietsen. Een welverdiende rustplek vonden Wybo en ik.

17e etappe, 3 juni 2004

Vanmorgen vertrokken uit Lundamo voor het laatste stuk naar Trondheim over de vermaledijde E6, heel druk, dus gevaarlijk, alhoewel er wordt goed rekening gehouden met fietsers. Voor we wegreden kreeg ik Eugene van de Uithof aan de lijn, hardstikke leuk gesprek en zo blijkt er veel medeleven met onze tocht. Om even 12 uur bereikten wij het centrum van Trondheim waar het gezellig druk was, het was weer fraai weer en dat zag je aan de druk bezette terrasjes. Veel geflaneer van de jeugd, wel leuk om te zien. Op het marktplein en in de supermarkt de nodige voedingsmiddelen gekocht en toen op zoek naar de boot voor de overtocht naar Vanvikan op het schiereiland Fosen. Na wat gevraag aan die en gene ontmoet ik een Noor die met interesse mijn vraag aanhoort en met zijn mobiel informeert naar de vertrektijd van de boot. Een geanimeerd gesprek ontstaat en bleek 4 jaar in Belgie te hebben gewoond en was vol bewondering over onze tocht. Hij zag op het shirt waarvoor wij het deden en vertelde dat zijn zus er aan was overleden. Hij vroeg of hij een stukje mee mocht betalen aan de overtocht naar Vanvikan en gaf 100 Nkr. Man met gevoel, heel leuk. In de haven lag ook een enorm cruiseschip, de Costa Europa onder Italiaanse vlag. Omdat de boot pas om 3 uur vertrok zijn we nog even terug gegaan naar het oude centrum over de bloemenbrug. Ik sta daar bovenop een foto te maken en wordt aangesproken door 2 Belgische echtparen die met dat cruiseschip mee waren. Natuurlijk weer verteld en zij vonden het geweldig initiatief en wilden met mij op de foto, met tevens de Website erbij. Bij. Het gedag zeggen, zei ik hen nog dat er voor het goede doel een bankrekening bijstond. Om 3 uur de overtocht naar Vanvikan, een tocht van 20 minuten. Een maal aan wal ging het ricting Leksvik langs de kust op en af dus tot die plaats. Wat een rust en plots zag dolfijneruggen in zee, heel apart. In Leksvik wat voor zelf te maken warm eten gehaald en op naar een geschikte campeerplek in de vrije natuur. Voor mij is dit de 1e keer en ben benieuwd. We staan bij een beekje met stromend water. Lekker gegeten Frans Westerhof van de Keijzerploeg belde en deed verslag van Frankrijk en hoe het met onze reis ging. Wel ik ga nu slapen.

16e etappe, 2 juni 2004

Gisteravond in de Hytte op de Dovre Fjell de kaart bestudeerd met de route erbij en conclusie was, er zaten ondanks de afdaling best nog wel beklimmingen van kaliber bij. Wel soms heeft een mens pech, maar wij hadden geluk, want van zo'n 1000 meter daalde het naar Oppdal tot 600 meter over 50 km. De eerste 30 km waren indrukwekkend met het verlaten van de Fjell tot door 2 hoge bergkammen met watervallen die uitmondden in de Driva, waar links ook nog de spoorlijn liep. Uiteraard weer de nodige plaatjes gemaakt en ben benieuwd of er een gelegenheid voordoet om de digitale fotos door te mailen. Ja, vandaag reclame gemaakt voor de Rabobank, want die outfit had ik aan gedaan, er zit een nare puist op mijn kont en misschien helpt dan een andere fietsbroek!!! Niet dus. Goed onderweg naar Oppdal met prachtig weer, weer 25 graden, geweldig en zo over Gods aardkloot te mogen fietsen. In Oppdal was het tijd voor de 1e stop om weer koolhydraten bij te tanken en inkopen te doen voor onderweg. Je vraagt je misschien af wat je op zo'n dag wegstouwt. Hier komt het. 's-Morgens 5, 6 boterhammen, met de koffie een stuk taart met slagroom en jam, 2 boterhammen, een halve liter jus, verder onderweg een banaan, een appel, nog 2 boterhammen, een energiereep en dan nog de nodige bidons met energiedrank, op locatie 1 bier, douchen en dan pasta eten en daarna koffie met tarwekaakjes o.d. En toch heb je nog steeds weer trek, zoveel verbrand je. Goed, we zijn van Oppdal steeds verder gedaald richting Trondheim, waar we nu 45 km vandaan op een camping zitten. Onderweg heeft Wybo zijn moeder nog gesproken, 90 jaar, een blij mens in Friesland en ik het moeders de Graaf aan de lijn gehad, ook zij was blij verrast. Bij Berkakk even bijgetankt voor de laatste 55 km deze dag, totaal bijna 150 km vandaag!! Hier kreeg ik collega Diana aan de lijn, leuk gesprek en de groeten aan en van de Duinrellers. Uiteindelijk nog een mooi plaatje gemaakt van Klette Kirke en zo kwamen wij op de camping van Lundamo, niet eens uitgewoond of zo, de conditie wordt geweldig. Wybo gaf aan als wij terug zijn en weer met de Keijzerploeg gaan fietsen we dat wel met de ATB met bagagekar kunnen doen, zo hard rijden we momenteel. De Black Berry gaf vanavond leuke mailtjes van neef Marcel, hier fiets ik altijd mee in Zwitserland, hij is een beetje jaloers als hij de ervaringen leest. Heel fijn ook de mail van Liesbeth en Theo Duindam, dank je wel, heel lief. Frank Bartelds mailde 2 adressen door op de Lofoten, bedankt Frank, en wenste ons succes. Agaath aan de lijn gehad en dat klonk goed evenals de van Veelentjes. Geeft een goed gevoel en zo eindigt de dag goed. We zijn reuze benieuwd naar de dag van morgen????}


15e etappe, 1 juni 2004

Vannacht hebben we geslapen bij een paardefokkerij op een camping in Vagamo. Mooi om de veulens zien rond te dartelen. Fijn is het ook om zelf mail te krijgen. Wybo kreeg er een uit Moskou van Elsemieke die op vakantie is met de Trans Siberie Express. Gisteren een mail van zus Leni met leuke berichten en hoe het reilt en zeilt. Vandaag een van Marianne, mijn schoonzus, die Agaath aan de molen had ontmoet en dan is het goed te lezen dat ze het goed doet, want ik weet dat ze me mist en dat gevoel heb ik best ook wel eens. Ook een mail gehad van mijn buurvrouwen met goede berichten. Allemaal heel lief van jullie. Op het moment dat ik dit maak, kijk ik uit over de Dovre Fjell, een soort steppegebied ten Zuiden van Trondheim, wat wij op 175 km zijn genaderd. Het schema wijkt af omdat we per dag sneller opschieten als gedacht, want voor vandaag hadden we Dovre als etappeplaats staan, maar we zijn inmiddels 50 km verder op de Dovre Fjell bij Hjerkinn. Vanochtend 9.30 vertrokken en zo 40 km stroomafwaarts langs de Ottarivier, een heel mooi slingerende route tussen de frisse natuur. Wij dachten nog even een stuk van 20 km af te steken, maar kwamen bedrogen uit. Links afslaand richting Sel kwamen we voor steile weg, ongelooflijk 16 procent, dat lukte dus niet, want het voorwiel trok je gewoon omhoog. Wel vanaf Otta slingerde de E6 zich langzaam omhoog naar 400 meter richting Dovre en vandaar over 15 km naar 650 meter tot Dombas, maar de fietsers moesten over de oude weg en daar zaten stukken tussen van 10 tot 14 procent. Eenmaal in Dombas zag je voor het eerst een bord Trondheim 195 km. Wel dit is een vervolg van de E6 en vanuit Dombas gaat deze naar 950 meter en vervolgens over de Dovre Fjell. Ik hoop dat de fotos lukken, want het zijn onvergetelijke beelden die je ziet, maar dat kun je niet allemaal fotograferen, wel hoop ik later bij terugzien hiervan, dat in mijn hoofd een film zich afspeelt. De laatste 20 km over deze "steppevlakte" reed ik alleen, doordat ik fotos maakte en dan rijd Wybo gewoon door, je ziet elkaar dan weer bij een stop o.d. Tijdens dit stuk realiseerde ik me dat de missie niet voor niets is. Ik ben heel druk geweest met de voorbereiding en reed ik daar, mede dankzij de vele mensen die mij een goed hart toe dragen en uiteraard de steun van Wybo, want dat is onontbeerlijk. Geloof me, dat alleemaal realiserend, heb ik op de fiets een traantje weg zitten pinken. Een intens gelukkig mens dus. Het is nu half 11 geweest en nog heel licht buiten, het wordt nu al niet meer helemaal donker. Morgen schijnt het weer wat te veranderen, maar vandaag was het zomers warm met zo'n 25 tot 28 graden. Ik stop nu, morgen weer verder.

14e etappe, 31 mei 2004

De rustdag van gisteren eindigde met een stevige pot spagetti om koolhydraten te stapelen. Afscheid genomen van mevrouw Kroon en of wij de sleutel achter de kiosk wilden leggen. Naast ons zaten in een Hytte een stel motards met mooie fietsen (vakjargon). Om 7 uur ging de wekker, want we wilden 9 uur wegrijden, en dat inpakken en vastbinden van je spullen is toch elke keer weer een gepiel. Klokslag 9 uur fietsten wij weg richting Beitotolen, Bygdin. Vanaf Fagernes begon het gelijk met vals plat te stijgen en dat zou tot Maurvangen zo blijven, een goeie 80 km. Langs de Strondafjorden fantastisch natuurschoon met spiegelbeeld in het rimpeloze water. Terwijl ik een foto stond te maken belde Hans Bakker hoe met ons ging, zijn vrouw Fien luisterde via de speaker mee en zij wensten ons veel succes met het vervolg. Tot aan Beitostolen ging het mooi geleidelijk omhoog en kon 12 tot 14 km rijden. Allengs kwamen de besneeuwde toppen van de Jotunheimen in beeld, pracht gezicht met een strakblauwe lucht. We treffen het wel met zulk mooi weer, al dagenlang. Na ca 40 km kwamen we in Beitostolen en stopten voor een bakkie met een taartje, wel nodig want je verbrandt veel koohydraten. Nu begon het echte werk want me moesten naar 1400 mtr, met een stijging tussen de 6 en de 10 procent over vele kms. Bij Bygdin splitst de weg zich langs de Vinstervatnet of naar Vagamo onze richting uit naar Vagamo. Voorbij Bygdin ging de Jotunheimenvegen door de sneeuw steeds hoger, gewelldig dat wij dit mochten beleven. Uiteindelijk na zo'n 80 km was het zware klimwerk voorbij. Veel foto's gemaakt en ben benieuwd wat het is geworden. In een Noorse berghut nog gauw een warme chocomel met een wafel genomen. Hierna was het richting Vagamo best pittig, veel vals plat en druk op de weg. Kijk op de Website dan zie je mooie plaatjes. Uiteindelijk dalen we af naar de Vagavatnet richting Vagamo.Vandaag 140 km getiets}

13e etappe 30 mei 2004

Ondanks een goed hotelbed wakker geworden met een loom gevoel en moeie benen. Gevolg van gisteren dus. In ieder geval een goed ontbijt en een lunchpakket mee werd om 9.30 uur de tocht vervolgd van Geilo via Gol naar Fagernes, een afstand van ca 105 km. Alvorens verder te gaan even nog iets wat ik was vergeten toen in de Hytte zaten op Camping Blefjell. In de schemeravond liep ik richting toiletgebouw en keek over het meer en kon mijn ogen aast niet geloven. Er bewoog wat in het water en werd steeds groter(een monster?) Na goed kijken bleek het een enorme eland te zijn die statig uit het water kwam en het meer was over gezwommen, waarna hij in het bos verdween. Gelukkig begon het vanaf Geilo gelijk met een afdaling tot Gol over zo'n 50 km, goed voor de benen soepel te krijgen. Wybo had vandaag de wielerkleding van Fiets aan en ik de bekende omdat ik deze had gewassen.\par Ik moet hier niet te veel over praten, anders neemt Agaath haar kans waar en kan ik thuis zelf doen. Relaxed trappend genoot ik van het mooie natuurschoon, veel bloesem van fruitbomen en bomen net uit of nog in de knop. Gelegenheid om foto's te maken en langs de oevers van de Strandafjord weilanden helemaal geel van de paardebloemen. Vlak bij Gol stond wat hoger een prachtig huis half ingebouwd in de grond met een geheel volgens Noors systeem gemaakt dak met echt gras, ik hoop dat de foto is gelukt. Uiteindelijk na 2.15 uur trappen werd Gol bereikt, Wybo was al vooruit gegaan, en zag ik een bord richting Fagernes met daarop aangegeven over 10 km lengte een stijgingspercentage van 6 tot 10 procent en dacht gelijk "my God". Bij het binnenrijden van Gol stond Wybo mij op te wachten, hij had een mooi plekje voor de koffie gevonden. Op de B.B. Stond een bericht van Ingrid over de administratie en dan is het makkelijk als je even kan communiceren, komt de zaak ten goede en kan je met een gerust hart verder. De reacties op Duinrell zijn heel leuk er wordt blijkbaar een soort prikbord bijgehouden, heel apart, zij wenste ons een hart onder de riem toe en mooie tocht verder. Met het afrekenen van de koffie ook weer apart. Een Chinese dame van het restaurant vraagt naar het fietsen en ik vertel haar het verhaal en bij de vraag hoeveel het is, zegt zij niets, het is een goed doel en lijkt op dat van die Engelse dame, Jane, die iets dergelijks heeft gedaan. Ze vond mij wat mager en keek naar mijn en oren!!! Wat denk je, ze zegt u bent een gelukkig mens, want in China zeggen ze dat mensen met grote oren langer leven, wat een bofkont ben ik. Nu naar boven en wonderwel had ik toen goede benen en trapte ik vrij makkelijk omhoog naar het Golsfjellet zo richting Fagernes. In de klim ingehaald door een Mercedes Cabriolet met wapperende blonde haren achter het stuur, getoeter, gezwaai, een lach, mooi moment. De hoogvlakte was prachtig en veel Noren hebben daar een prachtige Hytte. De foto's laten dit wel zien. Bij Fjelbu een foto gemaakt van Fjelbu Kirke en al snel volgde de afdaling naar Leira. Inmiddels zitten we in de provincie Oppland. Na Leira lag beneden aan de Strondafjorden Fagernes en over de brug links de Fagernes Camping van de familie Kroon waar ik ca. 4 uur aankwam. Anne, de vrouw van Kees Jan Kroon heette ons welkom en bood ons Hytte nr. 9 aan for free voor 2 nachten. Al gauw kwam Kees Jan en volgde zijn verhaal hoe hij hier in 1964 begon en wat hij met eigen handen had opgebouwd (hij was timmerman in Ter Aar) en dat het bedrijf nu in goede handen is van zijn 3 zoons, die spreken geen Nederlands meer. Ook natuurlijk over de schaatssport gesproken waar hij met gemengde gevoelens aan terug denkt. Geweldige 6 persoons Hytte en hier redden we het wel met de rustdag erbij. Even bijkomen van een zware week waarin wij zo'n 700 km door de bergstreken aflegden. Rust voor de benen en de kont en met de zon erbij (graadje of 23) weer energie op doen voor de volgende dagen. Om een uur of 9 met Henk Keijzer gesproken en dan is het heel leuk dat het enorm leeft met wat wij doen. Ook broer Johan nog aan de lijn gehad en die zei dat het in Zevenhuizen min of meer gesprek van de dag is. O ja Peter (firma Bac) de Teva's zijn geweldig. En schoonzoon Peter, het routeschema is met de houder goed te volgen. Een lang verhaal, gemaakt op de rustdag. Maandag gaat het verder over Bygdin, Maurvangen naar Randsverk.

12e etappe, 28 mei 2004

Vandaag de Koninginnerit tot heden van 10 km onder Hovin naar 135 km verder over 5 toppen van 1100 meter met een stijging tussen de 6 en 10 procent. Met een kar bagage van ruim 25 kg is dat geen sinecure, gelukkig krijg je al verder steeds sterkere benen. Maar met zulke klimmen krijgt je kont het zwaar te verduren, want je kan met die niet staande klimmen. Tijdens de 1e klim ging de I-mote en had ik Marit aan de lijn van het toeristoffice in Vradal met de mededeling, dat zij een 2-persoons kamer had voor ons met ontbijt voor 200 Nkr!!! In het Highland Hotel in Geilo en voor morgen een Hytte voor 0 NKR op de Fagernes Camping bij Kees Jan Kroon, een oud scchaatser uit de jaren 60, geweldig toch. Na 50 km in Austbygde koffie met lekkers erbij genomen en toen op weg naar Skalbo aan de voet van de klim naar de hoogvlakte van Gravaranden, waar veel sneeuw ligt. Onderweg hierheen liep de weg op langs schilderachtige natuur met prachtige houten boerderijen en kerken. De natuur is nu heel mooi en vergelijkbaar met begin mei bij ons, het staat in de bloesem. In Skalbo nog wat drinken gekocht en juist toen ik weer op wilde stappen (er stond 1 auto) komt de chauffeur naar mij toe en vraagt waar ik vandaan kom. Wybo ging alvast op weg en ik zeg tegen die man uit Nederland, omgeving Rotterdam. Wel aan het dialect kon hij dat wel horen, hij woonde al jaren in Noorwegen en kwam oorspronkelijk uit Londen. Hij zei dat hij begin juli op vakantie ging in Nederland, ook omgeving Rotterdam naar het plaatsje Zevenhuizen. Je begrijpt verbazing alom en op mijn vraag bij wie zei hij bij Ed en Elly de Smit en met hem heb ik jaren hard gelopen. Als hij er is, hebben we afgesproken een biertje te drinken, dus dat wordt een mooi verhaal. Nu moest ik weg, maar voordat liet ik ket logo van het KWF zien en hij noteerde de Website en zou ons volgen. Nu op naar de klim naar de hoogvlakt van Gravarandan 10 procent stijging over 8 km en dan boven nog eens 10 km over de ijzige hoogvlakte met veel wind, brrrr. Toen een afdaling naar Bjorkflatta en dachten wij een redelijke rit van 45 km te hebben naar Geilo. We kwamen bedrogen uit, want het was nog 3 keer omhoog van 350 mtr tot 1000 mtr en zo werden wij gesloopt. We zate die ochtend om 8.30 uur op de fiets en we kwamen om 19.30 uur bij het hotel, echt uitgewoond. Op de kamer eerst een bier gepakt uit de minibar, smaakte als God in Noorwegen en daarna een heerlijke douche. Om half 9 aan het diner met garnalencocktail, vlees, groenten en pasta en daarna ijs toe en een lekker glas wijn (totaal 232 Nkr) dus vriendenprijs. Hier kreeg ik zwager Cees (van onze 1e overnachting in Vaassen) aan de lijn. Hij fietst momenteel de Pelgrimsroute met een vriend in Toscane, Italie en zo zitten we dus zo'n 4000 km bij elkaar vandaan met een glas wijn te toasten op beider tochten, heel mooi zo. Terug op de kamer belde Rob Okon, een aimabele collega-adviseur van mijn baas en dat zijn leuke dingen. Ook Agaath vergeet ik niet, zij mist mij toch, ook al ben ik normaal ook altijd druk doende. Het belletje beurde haar weer op en zij wordt door Karin en gezin ook onze vrienden goed vetroeteld naar wat ik zo hoor. Even nog wat andere zaken!!! Mijn van Tuyl-fiets rijdt perfect en Roger, als je dit leest het materiaal loopt als een zonnetje, al 1750 km lang en vertel Gijs dat wielen het perfect doen. Marco en Jan ik voel me hier echt een Mars Kramer, je begrijpt wat ik bedoel. Ja de spullen van drogist Rodenburg bij ons van dorp worden selectief gebruikt voor de P.V. Je kan niet zonder. Als jullie dit lezen Jan, dan ben ik reuze benieuwd hoe het met Jeanette ga, ik hoop goed!! Sterkte. Hoe is het met de bloemen en planten, is de drukte al iets minder? Nou, het is een heel verhaal geworden, wordt vervolgd en groet aan de bekenden en zij die het willen aanhoren. Jan en Wybo.

10e etappe, 26 mei 2004

Vandaag van Amli naar Vradal. Bij het vertrek miezerde het wat en een frisse wind. Beenstukken aan en regenjack, het is makkelijker wat dan aan te trekken. Na een km of 30 brak de lucht en er kwam zo nu en dan een zonnetje, dus aangenamer. Bij het begin van het Nisser meer in het plaaatsje Treungen hebben we in een mooi stulpje een bak "koffie" gedronken met een stuk warme koek met ijs, heel apart. Inmiddels was de zon er en de temperatuur steeg snel, regenjack uit en op weg naar Vradal langs de oevers van dit gigantische meer. 35 km lang met geweldige vergezichten, wat hoop ik op de foto's tot uitdrukking komt. Heel leuk is dat op een gegeven moment de I-mote afgaat en Constantijn van Vloten aan de lijn is. Hoe gaat het met jullie, hier gaat het goed, kom gauw terug en zoals altijd "hoi" en hier heb je Ingrid, die wil wat vragen. Om ca half 4 waren we bij het Vradal hotel, waar, ongelooflijk maar waar, door Marit van het Verkeersbureau een fantastische hut (voor 6 personen) stond gereserveerd op basis van half pension. Prachtig uitzicht over het meer, spullen gewassen, lekker badderen en je bent herboren. Wybo ging zwemmen in het bad onder het hotel en ik deed wat dagboekwerk. Nog wat fourage kopen en daar troffen we Monique, een Nederlandse die samen met haar man dit jaar bezig was met een outdoorsportgebeuren, in samenwerking met het VVV, dus zij wist van Marit van onze komst. Samen met Marit kwam zij het diner voor een babbel en hoe verder, heel leuk allemaal. Marit had voor ons een hut voor 200 Kr geregeld in de buurt van Hovin, zo'n 120 verder op onze route. Ook de vervolgplaatsen wilde zij met de VVV's ter plaatse mailen en wie weet. Nou een verrassende dag dus met gerieflijk confort en heerlijk eten.

Bericht ontvangen dinsdag 25 mei 2004

Gisteren besloten we om via Birkeland naar het Noorden te gaan en zo weer aan te sluiten op de route naar Vradal, scheelt ca 100 km en gaat langs de rivieren, dus minder op en af. Na een goed ontbijt reden we ca 9 uur weg, na een ontroerd afscheid van Cees zijn zus Adrie en reden wij richting Birkeland, dus weg van de kust. Al gauw werd het rustiger op de weg en na Birkeland zeker. Fraaie natuur, want hier begint dat een maand later als bij ons. Heb hier fotos van gemaakt met de digitale camera van Hanos, was wel even oefenen Anneke voor ik het door had een beetje. Ligt wellicht aan de leeftijd!!!! Onderwg kreeg ik een belletje van Marit van de VVV in Vradal, zij had 2 overnachtingen voor ons geregeld, toppie. Na een kleine 100 km kwamen we in Almi, etenswaar gekocht en op weg naar een Hutte langs de rivier. Niemand aanwezig maar bij de receptie een bordje als er een sleutel in de deur zit dan kan je er in, dus zo gedaan. Wybo en ik in een Hutte op een prachtig plekje langs de rivier in de provincie Augst Agger, met verder geen mens te bekennen. De keukenprinses maakte weer een goede, koolhydraadrijke maaltijd. Nog even een stukje gewandeld en ja Manja het jack van de Rabobank kwam weer goed van pas, want het koelt snel af hier.Nog even iets technisch. De bagagekarretjes die John van Herwerden beschikbaar stelt, rijden perfect, want tijdens een afdaling met 52 km p/uur bleef hij geweldig in balans en er zit toch zo,n 25 a 30 kg bagage op. Morgen op weg naar Vradal, wat heel mooi moet zijn bij mooi weer, dus cross fingers.

Bericht ontvangen maandag 24 mei 2004

Na een mooi afscheid bij de Kon. Marachausse in Ter Apel ging de 3e etappe Duitsland in met prachtig fietsweer. Je vraagt je af hoe het met Wybo gaat. Hij kreeg in Vaassen te kampem met een beknelde zenuw in zijn nek en de dokter schreef rust toe tot het weer zou kunnen. Harde beslissing was dat ik alleen doorging, de missie gaat door, en zo heb ik inmiddels 3 dagen alleen gereden. Gister was een langgdradige tocht door de Mooren van Duitsland (veengebieden). Om 19 uur was ik waar ik wezen moest (Wollingst) met bijna 200 km achter de rug. Goede benen, wel last van de kont. Vandaag minder weer, bewolking en harde wind met kracht 6 de laatste 70 km op de kop tot Friedrichstedt. Op het veer over de Elbe ontmoette ik een Noor, gaaf gesprek, woont in Kabelvag en hij zei dat we bij hem moeten overnachten, ligt nl.op de route. Ben nu in een jeugdherberg (57-plussers!!!!) En daar sprak een mevrouw mij aan en uiteindelijk kwam het zover, dat zij graag wat wilde overmaken, gaaf toch wel. Wel morgen komt Wybo er ter hoogte van de Deense grens er weer bij. Hij wordt daar door Elsemieke heen gebracht, lief van haar. Hopenlijk gaat het weer goed met het team. Ik ga slapen en we mailen.

Maandag 17 mei

Vandaag ging de tocht richting Ter Apel via o.a. Hardenberg. Mijn nicht Janny vd Torre is daar lerares op de Sjaloom lagere school en had een uniek project opgestart met mijn als thema mijn missie voor het KWF. Rond 12 uur werden wij bij de school opgewacht met een erehaag, waarna ik op het podium het hoe en waarom van mijn tocht moest vertellen, wat met veel aandacht werd aangehoord. Hierna werd ik uitgenodigd voor een vraaggesprek met groep 8 over kanker, wat ik als heel goed heb ervaren, gezien de aandacht van de kinderen. Om 13.00 uur ging de tocht verder en in Gramsbergen een bezoek gebracht aan Erik en Jenita Hulzebosch, heel gezellig. Om ca. 17.30 uur was de stop bij de Kon. Marachaussee in Ter Apel, heel apart dus, weer een ervaring en mooie dag verder. Morgen de grens over en dus Duitsland.


Zondag 16 mei

Na een fantastisch en emotioneel afscheid van dierbaren, vrienden en bekenden, waarbij ook aanwezig het het KWF, het Hart van Holland, werden wij klokslag 9 weggeschoten door Fedor den Hertog. De leden van onze Keijzerploeg fietsten met ons mee tot Schoonhoven en sommigen tot Vianen, waarna wij alleen doorgingen langs de Nederrijn richting Rhenen en Wageningen. Zwager Cees wachtte ons op in Otterloo en vergezelde ons naar zijn huis in Vaassen, waar zus Leni ons verwelkomde met een goede dorstlesser en versnaperingen. Na een goede maaltijd het mandje opgezocht.